داروهای آهسته رهش  ژله ای و تحویل دارو به روشی بهتر

مهندسین بیومدیکال دانشگاه Dukeسیستم جدیدی برای تحویل دارو ابداع کردند که مشکل تحویل داروهای پپتیدی را (پروتئین های کوچک)  برای درمان بیماریهایی  نظیر دیابت و سرطان حل کرده است.

بیش از 40 داروی پپتیدی تایید شده برای استفاده ی انسانها و بیش از 650 داروی پپتیدی در حال آزمایش وجود دارد. یکی از مثالهای این رده از داروها هورمون انسولین  است که یک پپتید تنظیم کننده ی متابولیسم کربوهیدراتها در بدن می باشد و به عنوان  دارو برای درمان دیابت بکار می رود.

 علیرغم تأثیر آن ، داروهای پپتیدی نمی توانند تمام پتانسیل خود را به عرصه ی ظهور برسانند که این مسئله به چندین دلیل می باشد،ابتدا اینکه خیلی سریع در جریان خون تجزیه می شوند  و بسرعت از بدن خارج می گردند و به همین علت نیاز به تزریق های چند گانه  و مکرر از این داروها وجود دارد و به همین علت غلظت پپتید دارویی درخون بلافاصله بعد از تزریق در خون بسیار بالا رفته و  بسرعت افت می کند و عوارض جانبی ناخواسته ی فراوانی در بیماران بوجود می آورد. یکی از روش های حل این معضل قرار دادن پپتیدهای دارویی در ذرات کروی پلیمری و تزریق آنها به زیر پوست است .این داروها بتدریج تجزیه شده و به خون  آزاد می شوند.

محققین می گویند استفاده از تکنولوژی رها سازی از میکرواسفیر (یا ذرات کروی پلیمری) به اثبات رسیده است اما مشکلات زیادی از جمله مشکلات تولید و عدم راحتی استفاده از آن توسط بیماران همچنان مطرح است.

پرفسور Chilkotiمی گوید: ما می خواستیم سیستمی را بوجود آوریم که مانند پلی مرهای  کروی عمل کند اما حاوی میکرواسفیر نباشد و استفاده آن برای بیماران راحت باشد. روش جدید ساختن یک fusion proteinاست که شامل چندین کپی از داروی پپتیدی است که به هم متصل شده و بصورت پلیمر در آمده است، البته این پلیمرها به حرارت و دمای بدن حساس می باشند. مولکولهای به هم متصل شده بصورت مایع بوده و با سرنگ قابل تزریق هستند و هنگامیکه به زیر پوست تزریق می شوند بشکل ژله  در آمده  ، سپس آنزیم های بدن در پوست به آن حمله کرده و کپی های پپتید دارویی را از آن آزاد می کنند ، در نتیجه رهاسازی قابل کنترل بوده و مقدار ثابتی از دارو در طول زمان  به بدن تحویل داده می شود.

Miriam Amiram  دانشجوی فارغ التحصیل پرفسور Chilkotiدر مقاله اش این سیستم تحویل دارو را PODیا operated  depot  - proteaseنامگذاری کرد. در آزمایشات اخیر که نتایج آن بصورت آنلاین در مجله ی Proceedings of the National Academy of Sciencesمنتشر گردید، محققین پپتید GLP-1 PODیا glucagon-like peptide-1 (GLP-1)که یک هورمون تنظیم کننده ی ترشح انسولین است را به یک پلیمر حساس به گرما که با مهندسی ژنتیک تولید می شود متصل کرده ویک PODساختند.

به گفته ی دکتر Chilkoti، یک تزریق تکی از GLP-1 PODبطور واضح قادر به کاهش مقدار قند خون در موش تا 5 روز است که این مدت زمان 120 بار بیش از تأثیر تزریق پپتید به تنهایی می باشد. برای یک بیمار مبتلا به دیابت  نوع 2 بسیار خوشایندتر است که بطور هفتگی یا یک بار درماه تزریق داشته باشد تا 1 یا 2 بار در طول یک روز. علاوه بر این  در این روش از اوج و افت غلظت دارو که این بیماران غالباً در تزریق معمولی تجربه می کنند ،جلوگیری می شود.

بر خلاف میکرواسفیرهایی که پپتیدها را بروی آن سوار می کردند ، PODها براحتی قابل ساختن هستند زیرا داروهای پپتیدی و پلیمرهای حساس به گرما هر دو از اسیدهای آمینه ساخته شده اند و براحتی از بدنبال هم قرار گرفتن اسیدهای آمینه توسط باکتریهای مهندسی شده ، تولید می شوند.

 دکتر Chilkotiمی گوید:این سیستم تحویل جدید دارو اولین جایگزین کامل ژنتیکی برای داروهای پپتیدی احاطه شده توسط کپسول – برای تحویل داروهای پپتیدی می باشند .

منبع: www.sciencedaily.com/releases/2013/01/130128151919.htm